نیسان وانت

خودرو نیسان وانت که در میان مردم ایران به «نیسان آبی» یا «زامیاد ۲۴» معروف است، یکی از قدیمی‌ترین، جان‌سخت‌ترین و نوستالژیک‌ترین خودروهای تجاری سبک در بازار کشور به شمار می‌رود. تولید این خودرو بر پایه نسل سوم نیسان جونیور (سری ۱۴۰) از دهه ۱۳۵۰ شمسی توسط شرکت زامیاد آغاز شد و با وجود گذشت چندین دهه، همچنان با حداقل تغییرات ظاهری تولید می‌شود. نیروی این پیکاپ سخت‌کوش معمولاً از پیشرانه ۲.۴ لیتری تنفس طبیعی (معروف به Z24) تأمین می‌شود که در گذر زمان از کاربراتور به انژکتور تغییر یافته و در قالب نسخه‌های بنزینی، دوگانه‌سوز و دیزلی عرضه شده است. شاسی فولادی فوق‌العاده مستحکم و سیستم تعلیق فنر شمش در عقب، توانایی حمل بار این خودرو را به طور غیررسمی به بیش از ۲.۵ تن رسانده و آن را به ستون فقرات حمل‌ونقل بارهای سبک و شهری در ایران تبدیل کرده است.

با وجود کارایی بی‌رقیب در جابه‌جایی بار، نیسان وانت از نظر استانداردهای ایمنی، آلایندگی و راحتی راننده، خودرویی کاملاً منسوخ شده است. کابین این خودرو فضای بسیار بسته‌ای دارد، فاقد عایق‌بندی صوتی و حرارتی مناسب است و سواری بسیار خشکی را (به‌ویژه در حالت بدون بار) ارائه می‌دهد؛ هرچند در سال‌های اخیر تلاش شده با اضافه کردن فرمان هیدرولیک، ترمز ABS، سیستم محدودکننده سرعت و کیسه هوا، استانداردهای حداقلی برای ادامه تولید آن کسب شود. در فرهنگ عامه و جاده‌ای ایران، «نیسان آبی» فراتر از یک وسیله نقلیه، به نمادی از سرسختی، دوام بالا، هزینه‌های نگهداری بسیار پایین و فراوانی قطعات تبدیل شده است که علیرغم هشدارهای زیست‌محیطی و ایمنی، به دلیل نبود جایگزین اقتصادی و قدرتمند، همچنان به حضور پررنگ خود در بازار ادامه می‌دهد.